เพื่อน…ดนตรี…วันที่รอคอย
…๑๗…
“เฮ้อ อีกไม่กี่นาทีก็ใกล้จะหมดเวรหมดกรรมกันสักทีจะได้กลับบ้านแล้วเว้ย คิดว่าไงคุณแม็ค”
“มันก็ดีจ่าผมเองก็อยากนอนบนเตียงนุ่ม ๆ เต็มแก่แล้ว”
“จะได้หลับฝันเห็นใครบางคนล่ะสิท่า อย่านึกว่าผมไม่รู้”
“จ่าก็ มันก็มีบ้างคนสวยหยาดเหยิมขนาดนั้นไม่ให้คิดถึงได้ยังไง”
“ใช่มันก็จริงอย่างที่คุณพูด อันนี้ผมไม่เถียง” จ่าเปี๊ยกพูดพร้อมกับนั่งทำตาลอยมองเพดานของโรงพยาบาล
“นี่จ่าเพลา ๆ หน่อยนะ จ่ามีลูกมีเมียแล้ว ระวังคนที่บ้านจะแพล่นกระบานให้ไม่รู้”
“คำก็เมียสองคำก็เมีย มึงนี่มันจริง ๆ เลยนะคุณแม็ค คนที่บ้านก็อยู่ที่บ้านสิว่ะ อย่าเอามาพูดปนกันระหว่างหน้าที่ในการทำงานได้ไหม” จ่าเปี๊ยกพูดด้วยอารมณ์ที่ดูขึงขัง
“ดูมีการแยกวาระด้วย” ชายหนุ่มผู้อ่อนวัยกว่ายังคงพูดจาต่อปากต่อคำอย่างไม่ลดราวาศอก
ขณะที่คนทั้งสองกำลังโต้เถียงกันอยู่นั้นนางพยาบาลคนหนึ่งซึ่งเป็นคนละคนกับที่คนทั้งสองเห็นเมื่อคืนนี้ซึ่งความสวยอาจจะเป็นรองกว่าแต่ก็ยังคงไว้ซึ่งความน่ารัก กำลังเดินตรงเข้ามาที่พวกเขานั่งอยู่ หมู่แม็คเห็นเข้าจึงลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ชิงทักทายตัดหน้าจ่าเปี๊ยกก็นั่งหันมองตามมาทีหลัง
“จะมาตรวจคนไข้หรือครับ”
“ค่ะ ตามเวลาที่กำหนดไว้ค่ะ”
“แล้วพยาบาลคนเมื่อคนนี้ไปไหนแล้วล่ะครับ” หมู่แม็คถามขึ้นด้วยความสงสัย
“อ๋อ นิดหน่อยเหรอค่ะ ออกเวรไปตั้งนานแล้วค่ะ”
“ชื่อนิดหน่อยเหรอครับ เท่าที่เห็นไม่นิดหน่อยเลยนะครับ”
“ดู มันทำ” จ่าเปี๊ยกสบถคำพูดกับตัวเองเบา พร้อมกับลุกขึ้นยืนข้าง ๆ คนของเขาแล้วจึงพูดกับนางพยาบาลที่มาใหม่ “มีแค่แฟ้มมาอย่างเดียวเหรอครับ แล้วไม่มีอย่างอื่นมาด้วยเหรอครับ”
“อ๋อ ค่ะแฟ้มอย่างเดียว” นางพยาบาลพูดอย่างเสียงใสพร้อมกับชูแฟ้มที่ถืออยู่ในมือ “เอ่อ มีอะไรเหรอเปล่าค่ะ” นางพยาบาลเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่สงสัย
“เปล่าครับ พอดีเห็นคนเมื่อคืนจะนำน้ำเกลือมาเปลี่ยนให้ด้วยน่ะครับ และอีกอย่างมันก็เป็นหน้าที่ของพวกผมด้วยที่ต้องคอยดูแลเรื่องความปลอดภัย” จ่าเปี๊ยกเริ่มอธิบายด้วย
Rock N’Roll Dream Come Throug
สีหน้าที่ยิ้มแย้ม ส่วนสายตาก็มองสอดส่องสำรวจคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“ค่ะ ดิฉันเข้าใจ” นางพยาบาลตอบรับด้วยน้ำเสียงที่สดใสกังวาน พร้อมกับขยับตัวจะก้าวเดิน “งั้น ขอเข้าไปตรวจคนไข้ก่อนนะค่ะ”
“อ้อ เชิญครับ ๆ ตามสบายเลยครับคุณพยาบาล” จ่าเปี๊ยกพูดพร้อมกับหลีกทางให้
“เดี๋ยวผมเปิดประตูให้ครับ” หมู่แม็คพูดพร้อมกับเดินเบียดร่างเจ้าหน้าที่คนข้าง ๆ เขาเซถอยหลังนิดนึงด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ ชายหนุ่มจับลูกบิดประตูพร้อมกลับเปิดประตูออกให้นางพยาบาลเดินเข้าไป
“ขอบคุณค่ะ” นางพยาบาลกล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสดใสเหมือนเดิม เล่นเอาเจ้าหน้าที่หนุ่มถึงกับขนาดอมยิ้มด้วยสีหน้าที่ดูระรื่น สร้างความหงุดหงิดให้กับคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาเป็นอย่างมาก
เมื่อนางพยาบาลก้าวเดินเข้าไปยังห้องของคนไข้แล้ว เจ้าหน้าที่หนุ่มยังคงยืนพิงประตูกอดหน้าอกมองผ่านช่องกระจกของประตูเข้าไปด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยเหมือนกลับเป็นการคอยสังเกตุการณ์จากภายนอก นางพยาบาลคนที่เข้าไปข้างในทำการสวมชุดสีเขียวและหมวกเป็นที่เรียบร้อยเหมือนอย่างพยาบาลคนเมื่อคืนที่เขาเห็นซึ่งไม่ได้มีอะไรที่แตกต่างกัน พยาบาลคนที่อยู่ข้างในห้องหันหน้ากลับมาส่งยิ้มให้เขานิดนึงที่มุมปาก ตัวเจ้าหน้าที่หนุ่มก็ยิ้มตอบกลับให้เธอด้วยเช่นกันก่อนที่จะเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องของคนไข้ที่อยู่อีกชั้นหนึ่ง ส่วนจ่าเปี๊ยกนั้นนั่งอยู่ที่เก้าอี้หน้าห้องมองซ้ายมองขวาเพื่อรอเพื่อนร่วมสายอาชีพเดียวกันมาเปลี่ยนเวร
สักพักในขณะที่หมู่แม็คกำลังมองเข้าไปข้างในห้องของคนไข้เห็นนางพยาบาลมีท่าทางที่ผิดปกติไปเพราะเธอยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ เขาจึงร้องเรียกจ่าเปี๊ยกด้วยน้ำเสียงที่เร่งรีบ “จ่า มาดูอะไรนี่เร็ว”
จ่าเปี๊ยกหันขวับไปตามเสียงที่เรียกมาทันทีพร้อมกับพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดีในขณะที่ยังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ “สงสัยถ้าจะมีอะไรดี ๆ ให้ดู”
“เถอะน่าจ่า เร็วเข้ารีบมาดูนี่เร็ว” หมู่แม็คเริ่มรบเร้า
“อุ๊ยรีบร้อนอย่างนี้ต้องเป็นเรื่องเด็ดแน่ ๆ” จ่าเปี๊ยกค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ด้วยสีหน้าที่เปี่ยมสุข พร้อมกับบิดเนื้อตัวไปมาสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างลึก ๆ ตบเท้าก้าวเดินเข้าไปหาหมู่แม็คด้วยสีหน้าที่ดูจริงจัง
“ลีลาเยอะจริงนะจ่า”
“ไหนขอผมดูหน่อยสิ”
ภาพที่จ่าเปี๊ยกเห็นเต็มสองตาผ่านทางช่องกระจกประตูเข้าไปเห็นนางพยาบาลกำลังยืนอยู่ข้างเตียงคนไข้ในชุดที่ถูกเปลี่ยนใหม่แล้ว จากนั้นเขาจึงหันมาพูดกับหมู่แม็คที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เหมือน
เพื่อน…ดนตรี…วันที่รอคอย
อารมณ์เสียนิด ๆ คล้ายกับว่าภาพที่เห็นนั้นไม่เป็นไปอย่างที่คิดเอาไว้ “ไม่เห็นจะมีห่าอะไรเลย เสียเวลาชะมัด”
“จ่าดูให้ดี ๆ สิ เหมือนมีอะไรบางอย่างผิดสังเกตุที่ตัวนางพยาบาลเห็นไหมจ่า”
จ่าเปี๊ยกหันกลับเข้าไปมองทางช่องกระจกอีกครั้งด้วยสีหน้าที่เหนื่อยหน่าย เมื่อเขาเพ่งมองไปที่นางพยาบาลอีกครั้งถึงขนาดทำให้เขาตกตะลึงพึงเพริดกับภาพที่ได้เห็น ก่อนที่จะพูดด้วยความตกใจ
“เฮ้ย เกิดอะไรขึ้นว่ะนั้น”
“นั่นสิจ่า เราเข้าไปดูกันดีกว่าไหม” หมู่แม็คพูดสำทับขึ้นด้วยอาการที่ร้อนรน
“เออ ไป ๆ ๆ” พูดเสร็จจ่าเปี๊ยกก็บิดลูกบิดดึงประตูเปิดออกทันที พร้อมกับก้าวเดินเข้าไปข้างในห้องคนไข้อย่างหุนหันพลันแล่น ซึ่งตามติดมาด้วยผู้ช่วยของเขา
“เกิดอะไรขึ้นครับคุณพยาบาล” จ่าเปี๊ยกพูดขึ้น เมื่อมาหยุดยืนอยู่ข้างนางพยาบาล
นางพยาบาลไม่ได้พูดอะไรมีเพียงอาการเนื้อตัวที่สั่นไหวปากพูดขยับแบบไม่มีเสียงคล้ายเหมือนน้ำท่วมปากพร้อมกับค่อย ๆ ยกมือชีนิ้วไปที่ร่างของคนไข้
จ่าเปี๊ยกมองตามมือที่ชี้ไปนั้นเขาก็เห็นภาพที่เขาเห็นภาพของคนไข้ทั้งสองคนที่นอนกันอยู่คนละเตียงในสภาพที่กำลังนอนตาเหลือกค้างจ้องมองเพดานปากอ้าค้าง ในขณะที่เครื่องตรวจวัดชีพจรก็หยุดทำงานไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
“คุณแม็ครีบตามหมอเร็ว” จ่าเปี๊ยกตะโกนบอกคนของเขาพร้อมกลับหมุนตัวรีบจ้ำอ้าวไปที่ประตูทางออก เขามองสอดส่ายสายตาไปมาเพื่อมองหาคนมาช่วยแล้วก็มองกลับเข้าไปข้างในห้องอีกทีจึงพูดตะโกนบอกคนข้างในห้องอย่างเสียงดังเมื่อเห็นคนทั้งสองยืนแน่นิ่งอยู่ข้างเตียงคนไข้คล้ายกับหุ่นขี้ผึ้ง “ไอ้คุณแม็ค ไม่ใช่เวลามายืนตะลึงอยู่นะเว้ย เร็วเข้า คุณพยาบาลก็ด้วย”
จังหวะที่จ่าเปี๊ยกเปิดประตูก้าวเดินออกมาจากห้องคนไข้ด้วยอาการที่ตื่นตะหนกเขาก็พบกับนายตำรวจนอกเครื่องแบบสองคนที่มาผลัดเปลี่ยนเวรพอดี หนึ่งในสองคนที่มาถึงถามขึ้นด้วยน้ำเอ่ยถามจ่าเปี๊ยกด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก “เกิดอะไรเหรอขึ้นจ่า”
“แย่แล้วเว้ย เล็กคนไข้เป็นอะไรก็ไม่รู้” จ่าเปี๊ยกพูดกับคนที่อยู่ทางซ้ายมือ
“แล้วนี่จ่าจะไปไหน” นายตำรวจที่เล็กถามขึ้น
“หมอ…ผมจะไปตามหมอให้มาดูอาการคนไข้”
“ตรงหัวเตียงมันที่กดสัญญาณเรียกครับจ่า ลองกดดูหรือยัง” เจ้าหน้าที่อีกคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พูดขึ้นได้ยินดังนั้นจ่าเปี๊ยกจึงรีบหันกลับเข้าไปในห้องของคนไข้อีกครั้ง แล้วตรงบริเวณทางเดินของโรงพยาบาลก็ปรากฏภาพของหมอ นางพยาบาลและบุรุษพยาบาลสองคนเดินตรงรี่เข้ามาด้วยอาการที่ร้อนรน
Rock N’Roll Dream Come Throug
“ขอทางหน่อยครับ” หมอที่ดูอาการของคนไข้พูดขึ้นเพื่อให้คนที่ยืนขวางประตูทางเข้าให้ช่วยหลีกทาง
เจ้าหน้าที่สองคนที่มาใหม่ขยับถอยออกห่างรวมทั้งจ่าเปี๊ยกที่ยืนคาประตูอยู่ก็เบี่ยงตัวหลบพร้อมกับพูดชักชวนให้หมอและทีมงานเข้ามาและตัวเขาเองก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกันว่าทั้งหมดรู้เรื่องได้ยังไงว่าเกิดอะไรขึ้นด้วยสีหน้าที่ดูงง ๆ ทั้ง ๆ ที่เขากำลังจะวิ่งไปตาม “เชิญครับคุณหมอ”
เมื่อหมอและทีมงานเดินเข้ามาในห้องของคนไข้และได้เห็นสภาพของคนไข้ทั้งสองคุณหมอถึงกับมีสีหน้าที่ดูค่อนข้างตึงเครียดขึ้นกว่าปกติก่อนที่จะเดินเข้ามาคุณหมอตรงรี่เข้าตรวจวัดชีพจรของคนไข้อย่างเร่งด่วนโดยมีพยาบาลและบุรุษพยาบาลคอยยืนดูสังเกตการณ์ใกล้ ๆ เพื่อรับคำสั่งในการช่วยเหลือ โดยที่ถัดจากทีมแพทย์มีเจ้าหน้าที่ของทางการยืนอยู่ด้วยถึงสองคนคือคนที่เข้าเวรมาตั้งแต่เมื่อคืนและเจ้าหน้าที่อีกสองคนที่เพิ่งมาใหม่ แต่ดูเหมือนคนที่เข้าเวรเมื่อคืนดูท่าจะสางจากอาการอ่อนเพลียเสียแล้ว
“จ่าเมื่อกี้วิ่งไปไหนมา” หมู่แม็คพูดเป็นเสียงกระซิบ
“ก็จะวิ่งไปตามหมอมาไง” จ่าเปี๊ยกพูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ดูจริงจัง
“จ่านี่ตกใจจนลืมไปแล้วเหรอไง ว่าที่หัวเตียงของคนไข้เขามีที่กดสัญญาณเรียกขอความช่วยเหลือ กรณีที่มีอะไรเกิดขึ้นกับคนไข้น่ะ” หมู่แม็คยังคงพูดเป็นเชิงกระซิบต่อไป
“อุวะ! คนมันตกใจมันก็ต้องมีบ้างสิที่เผลอลืมกันไปบ้าง”
เพราะความที่จ่าเปี๊ยกเผลอพูดเสียงดังขึ้นมา ทำให้หมอและทีมผู้ช่วยถึงกลับหันมามองคนทั้งสอง ทั้งคู่เห็นสายตาที่มองมาที่พวกเขาถึงกับยืนนิ่งอึ้งเงียบไป คุณหมอต้องการสมาธิในการทำงานจึงพยักหน้าให้กับนางพยาบาลเป็นการบอกใบ้อะไรบางอย่าง นางพยาบาลพยักหน้ารับพร้อมกับหันหน้ามาทางคนทั้งสองที่กำลังโต้เถียงกันอยู่เมื่อกี้นี้ให้ออกไปจากห้องของคนไข้ก่อน แล้วเจ้าหน้าที่ทั้งสี่นายต่างก็ทยอยเดินออกจากห้องของคนไข้ไป
“เฮ้อ จะทำยังไงดีนี่ถ้าไอ้สองคนนั้นมันเป็นอะไรขึ้นมามีหวัง ไม่อยากจะคิดเลย” จ่าเปี๊ยกพูดบ่นอย่างถอดถอนใจ
“นั่นสิจ่างานนี้มีหวังโดนด่าเละแน่เลย ว่าไหม” หมู่แม็คพูดสำทับขึ้น
“คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง คนไข้อาจจะช็อคไปเองก็ได้ จ่า หมู่” นายตำรวจที่ชื่อเล็กพูดขึ้นเพื่อปลอบใจคนทั้งสอง
“ถ้ามันเป็นอย่างที่พูดก็ดีน่ะสิเล็ก แต่ถ้ามันไม่เป็นไปตามคุณพูดมีหวังโดนผู้กองเล่นงานแน่ ๆ คนหนุ่มยิ่งไฟแรงอยู่ด้วยคุณไม่รู้อะไร” จ่าเปี๊ยกยังคงพูดต่อไปด้วยความกังวล
สักพักหมู่แม็คก็ร้องสะดุ้งเฮือกขึ้นมาทันที “จ่า”
“มีอะไรอีกล่ะคุณแม็ค ตกใจซะขนาดนั้นเห็นผีเหรอไง” จ่าเปี๊ยกพูด
เพื่อน…ดนตรี…วันที่รอคอย
“ผีเผลอที่ไหนกันล่ะจ่า เห็นจ่าพูดถึงผู้กอง ต้องรีบติดต่อผู้กองเร็วเข้าจ่า” หมู่แม็คพูดอย่างเร็วปรื๋อ
จ่าเปี๊ยกมีสีหน้าที่ดูฉงนยิ่งนักสักพักจึงพูดขึ้นด้วยอาการตกใจดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลงขึ้น “เออ ใช่ต้องรีบติดต่อผู้กอง เพราะผู้กองสั่งไว้ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นให้โทร.หาได้ทันที”
“มาเดี๋ยวผมโทร.เองจ่า” หมู่แม็คพูดพร้อมกับเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์สีดำทางซ้ายมือของตนเพื่อหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น